De 14e generatie, een oud-accountant, werkt aan de wereldstrategie van Tamanohikari

De brouwerij die na de oorlog junmai-sake terugbracht

Tamanohikari Shuzo werd in 1673 opgericht in de prefectuur Wakayama. De brouwerij ging tijdens de Tweede Wereldoorlog verloren bij een luchtaanval en verhuisde na de oorlog naar Fushimi, in het zuiden van Kyoto. Fushimi is, samen met Nada in de prefectuur Hyogo, een van de belangrijkste sakeregio’s van Japan en beschikt over grondwater van hoge kwaliteit.

De 11e generatie, die voor de verhuizing koos, zette zich in voor de terugkeer van junmai-sake. Junmai-sake is sake die uitsluitend wordt gemaakt van rijst, rijst-koji en water, zonder toegevoegde brouwalcohol. In oorlogstijd werd ze niet meer gemaakt, omdat rijst schaars was. De kosten en belastingen waren hoog en de verkoop was lastig, maar deze uitdaging legde de basis voor de acceptatie van de brouwerij in Kyoto. Ook nu maakt het bedrijf alleen de hogere klassen, junmai daiginjo en junmai ginjo, waarvoor de rijst sterk wordt afgeslepen.

De 14e generatie, een oud-accountant, en zijn ‘drie sterke punten’

Yosuke Haba, de 14e generatie, werd geboren in 1979. Hij werkte als registeraccountant bij een accountantskantoor en een adviesbureau en was ook betrokken bij het bestuur van een horecabedrijf. De brouwerij is het familiebedrijf van de familie van zijn vrouw, en hij zegt dat hij het niet van plan was over te nemen. Het keerpunt was de coronacrisis vanaf 2020. De omzet halveerde en uit angst dat een geschiedenis van 350 jaar zou worden onderbroken, werd hij in 2023 president. Hij zegt dat de opvolging soepel verliep, omdat de voorzitter, zijn schoonvader, zelf ook het familiebedrijf van zijn vrouw had overgenomen.

Haba noemt drie sterke punten: de ligging, ongeveer 15 minuten met de auto van het station Kyoto; sakebrouwen dat geheel met de hand gebeurt; en een traditionele methode die de brouwerij na de oorlog als een van de eersten terugkreeg. Ongeveer 60% van de binnenlandse markt is in handen van 20 grote, sterk gemechaniseerde bedrijven. Daartegenover verwacht hij dat de zeldzaamheid van handgemaakte sake alleen maar zal toenemen.

Export als ‘cultuur’, niet als ‘product’

Het bedrijf exporteert naar meer dan 30 landen en regio’s. Toch zegt Haba dat er grenzen zijn aan het enkel verkopen van sake als product. Net als bij wijn denkt hij dat een merk pas echt waardevol wordt wanneer het gezicht en de denkwijze van de maker overkomen. De binnenlandse consumptie in Japan is in 50 jaar tot een kwart gedaald. In die situatie stelt het bedrijf zich voor over tien jaar niet achter volume aan te gaan, maar de waarde te vergroten van sake als drank die de Japanse spirituele cultuur overbrengt.

Wie in Europa sake van deze brouwerij kiest, kan letten op de aanduidingen ‘Junmai’ en ‘Junmai Ginjo’ op het etiket. Junmai-sake, zonder toegevoegde alcohol, laat naar verluidt de smaak van de rijst zelf beter doorklinken. Schenk haar licht gekoeld in een wijnglas, ruik de geur en leer, zoals bij het kiezen van wijn, ook de geschiedenis en denkwijze van de maker kennen voordat u proeft; de indruk van één glas kan dan veranderen.