De distilleerder van sudachi-shochu waagt zich aan de eerste whisky van Shikoku

Yasuhito Maeda, president van het drankenbedrijf Nisshin Shurui uit de prefectuur Tokushima, sprak onlangs in een Japans radioprogramma over de geschiedenis van zijn bedrijf. Waarom waagt een distilleerderij die al ruim 40 jaar een vaste drank van plaatselijke citrusvruchten in stand houdt zich nu aan whisky? Zijn verhaal laat goed zien welke twijfels en beslissingen een regionale producent doormaakt als die een nieuw terrein betreedt.

Sudachi-shochu, geboren in een citrusstreek

Nisshin Shurui is voortgekomen uit Maeda Shuzo, een brouwerij die sinds ongeveer 1857, aan het einde van de Edo-periode, sake maakt. Na de oorlog richtte de grootvader van Maeda een nieuw bedrijf op om ook andere dranken dan sake te produceren. Tegenwoordig omvat het assortiment, de verschillende formaten meegeteld, zo’n 100 tot 200 producten, waaronder sake, shochu, likeuren en vruchtenwijnen.

Het keerpunt was de sudachi-shochu, die in 1985 op de markt kwam. De sudachi is een kleine groene citrusvrucht uit Tokushima met een scherpe zuurgraad en een aroma dat aan limoen doet denken. Destijds werd de import van sinaasappels geliberaliseerd en zocht men een citrusvrucht ter vervanging van de mandarijn. De prefectuur stak veel energie in de promotie van sudachi, en in hetzelfde jaar werd de Onaruto-brug geopend, die Honshu met Shikoku verbindt. Dat gaf extra rugwind, en de ontwikkeling van een souvenir dat Tokushima kon vertegenwoordigen ging snel.

Een vast product dat blijft zoals het is, nieuwe smaken apart

Volgens Maeda is de sudachi-shochu in de loop der tijd op kleine punten bijgesteld, maar is de smaak in wezen gelijk gebleven aan die bij de lancering. Wil het bedrijf de smaak veranderen, dan is het beleid om het vaste product ongemoeid te laten en het resultaat als nieuw product uit te brengen. Een voorbeeld is de Super Sudachi Shochu, die een krachtigere smaak heeft, zodat het sudachi-aroma goed overeind blijft, ook als je hem aanlengt met sodawater of gearomatiseerde frisdrank.

Whisky na jaren twijfel: Awano

Nisshin Shurui verkreeg omstreeks 1960 een vergunning voor de productie van whisky, maar begon bij de westerse dranken met gin, waarin ingrediënten uit Tokushima gemakkelijker te verwerken zijn. Whisky vraagt grote investeringen in apparatuur, en er zijn ook mensen nodig die de smaak beoordelen die per vat verschilt en er een afgewerkt product van maken. Maeda zegt dat hij 10 tot 20 jaar heeft getwijfeld of het echt kon.

De doorslag gaf de coronapandemie. Hij kreeg tijd om grondig na te denken, en omdat er overal in het land distilleerderijen bij kwamen, besloot hij dat Shikoku geen kans zou krijgen als hij nu niet in beweging kwam. Enkele jaren geleden voerde de Japanse whiskysector een eigen standaard in: om zich “Japanese whisky” te mogen noemen, moet een whisky uitsluitend uit binnenlandse grondstoffen worden gemaakt en minimaal drie jaar in houten vaten in Japan rijpen. Awano is het eerste product dat uit die ontwikkeling is voortgekomen.

Wie dit verhaal in Europa wil beleven, begint het best met het aroma van sudachi. Probeer een sudachi-drank aangelengd met sodawater, in plaats van limoen of yuzu, bij vis en schaaldieren of gefrituurde gerechten, en je merkt de scherpe zuurgraad. Let bij het kiezen van Japanse whisky ook op of de fles het label “Japanese Whisky” draagt, volgens de standaard van de sector. Kijk niet alleen naar de grote merken, maar ook naar nieuwe flessen van gevestigde regionale producenten zoals Awano, dan zie je hoe breed Japanse whisky zich heeft verspreid.